" Ik schrok wakker. Het was midden in de nacht, een uur of 4. Mijn hart klopte in m’n keel en zweet liep over mijn rug. Was het echt? Of was het maar een droom?
Vannacht was doodeng. Ik weet niet wat er gebeurde, waar het vandaan kwam. Maar het joeg me de stuipen op het lijf. Ik droomde. Ik droomde het einde. En ik wist niet dat ik het droomde.
We kwamen terug van uitgaan, Jeff en ik. We fietsten langs de AH Parkwijk, langs snackbar de Hoek, naar de rotonde. Lachend en kletsend reden we de rotonde op, nagenietend van die leuke avond.
En ineens die koplampen, remmen, getoeter, een knal, gegil. En daarna het wakker worden in het ziekenhuis.
Mijn moeder die naast me zit, mijn hand vasthoudt. Die afgrijselijke hoofdpijn, en de brandende vraag:
‘Mam, waar is Jeff? Is alles goed met hem?’
De blik van mijn moeder was goed genoeg om mijn hart stil te laten staan. Ze zweeg, keek me stil aan. En plots zei ze: ‘Hannah, je hebt een ongeluk gehad. Een auto reed je aan toen je terugkwam van uitgaan. Je hebt 2 maanden in coma gelegen…’
Alles werd ijskoud. `Waar ging dit over? En wat is er met Jeff?
‘Mama, er is niets met me aan de hand. Waar is Jeff, hoe gaat het met hem? Hij was erbij toen het gebeurde.’
Opnieuw de blik. Haar hand die in de mijne kneep en haar ogen die me somber aankeken.
‘Je was zwaargewond. Je had een zware hersenschudding, je rechterbeen was op 2 plaatsen gebroken, je arm was uit de kom, overal had je schrammen en sneeën. Niemand dacht dat je zou overleven. Maar dat deed je wel. Er is echter wel schade. De doktoren zeggen dat je problemen zult houden met je geheugen. Hannah, ik weet niet over wie je het hebt, maar ik ken geen Jeff.’
Ze kent geen Jeff. Ze kent geen JEFF! Waar gaat dit over? Dit klopt helemaal niet!
‘Jeff! Mijn vriend, jeweetwel! Jeff! Uit het leger! We hadden anderhalve maand verkering. Mam, hij is zo vaak bij ons langsgeweest! Hoezo ken je hem niet!’ Niets anders dan tranen en paniek.
‘Hannah, rustig. Je moet rust houden van de artsen. Stress en emotie zijn slecht voor je. Maak je niet druk, het komt later allemaal wel terug. Dan weet je weer hoe alles was en wat er is gebeurd. En denk maar niet aan die Jeff, want hij bestaat echt niet schat. Het komt gewoon door het ongeluk, rustig maar…..’
En toen mocht ik naar huis. Eindelijk. Alles leek weer te worden zoals het altijd was geweest. Behalve dat grote zwarte gat, waar geen verklaring voor was. Overal zocht ik hem, maar nergens kon ik hem vinden. Geen smsjes in mijn inbox, geen msnnaam in mijn lijsten, geen vriend op Hyves of buddy op Almere4you… Zijn naam leek niemand te kennen, en op zijn adres woonde een oude man. Mijn vriendinnen vertelden me ook dat ik geen vriend had gehad op het moment van het ongeluk, en ook zij kenden de naam Jeff niet. Langzaam begon ik te geloven dat ik inderdaad voor de gek werd gehouden. Dat het ongeluk inderdaad gevolgen had, dat ik dingen dacht die niet bestonden. En langzaam verdween dat grote zwarte gat, tot het niets meer was dan een zwart stipje op mijn hart.
Ik ging weer terug naar school, ik ging werken, en afspreken met vrienden. Feesten mocht weer, alles was weer goed. Tot die avond, toen ik terug naar huis fietste na het uitgaan. Ik kwam langs de AH Parkwijk, de snackbar, en reed de rotonde op. En nog voor ik iets kon doen, waren daar de koplampen weer, het getoeter, de klap en donker.
Ik schrok wakker. Het was midden in de nacht, een uur of 4. Mijn hart klopte in m’n keel en zweet liep over mijn rug. Was het echt? Of was het maar een droom? Razendsnel greep ik mijn telefoon, opende mijn inbox, en daar stond hij. Zijn naam, duidelijk in zwarte letters. Berichten die allemaal van hem waren. Grapjes, lieve woorden, kusjes. Hij was er nog, hij was echt. Het was maar een droom. Alles was gedroomd. Geen ongeluk, geen rare niet-bestaande geliefden. Gewoon Jeff, en ik hield ineens zoveel meer van hem…"
XxX Hannah.
P.s: Vergeet nooit je dierbaren te laten weten hoeveel je om ze geeft. Want voor je het weet, kun je ze kwijt zijn… En dan krijg je nooit meer de kans om ze te vertellen dat je van ze houdt.
